De dubbele uitvoering van Maarten Van Ingelgems meesterwerk “Onvoltooid Landschap” in Aalst was alweer een moment om nooit te vergeten…

Het begon eenvoudig met enkele bomen in dat Landschap. Enige alinea’s verder doken we in de zee. Een goed bevolkte zee overigens: Sabine, nooit vies van enige plastische beeldspraak, vraagt soms van haar zangers om te zingen als kwallen (= met stuwing). Wel, in die sfeer blijvend: tijdens het voorbije weekend moest Sabine kunnen dirigeren als een octopus. Zes (6!) koren die voor, opzij van en zelfs achter haar stonden, elk met hun eigen ritmes en eigen melodieën; plus een vibrafoon, slagwerk en saxofoons, probeer dat maar eens te besturen met twee handen (waarvan nog een pinkje voorbehouden voor de vertellers). Respect!

Sommige uitvoerders kwamen in militaire gevechtstenue; anderen vochten vooral vocaal, met klinkers. Er zaten rappende tweety’s in de muzikale volière, maar ook stevige helm-met-hoorntjes-stemmen op weg naar Tipperary; en af en toe het grof geschut van de kanonnen. Tussenin plots een fragiele adempauze met het magische Kerstbestand – alsof we er zelf op dat ogenblik getuige van waren; en in de finale een duidelijke opdracht van de begaafde hand van Annelies Verbeke: leef! Niet dat we die aanmoediging nodig hadden: heel de tijd bleven de innerlijke geestdrift en het elan van alle muzikanten even fel blinken als een glimmende rekrutenlaars.  Op een podium gebeuren soms onverklaarbare maar wonderlijke dingen…

Het Landschap mocht gerust onvoltooid zijn (dan kan er een vervolg komen, blijf ons uitdagen, Maarten!), maar het was alleszins rijkelijk gevuld. En onvergetelijk.

Sandrine